Na ons Ceciliaconcert op het Stadhuis, dacht ik dat we over ons hoogtepunt heen waren. De toehoorders waren zo enthousiast van ons optreden dat ik even in mijn arm moest knijpen of ik niet droomde. Neen deze keer zou ons Kerstconcert te kort schieten, we zouden slechts vijf liederen zingen, terwijl een jongerenkoor uit Heverlee dat zich “De Orgelpijpjes” noemt, eventjes negen liederen zou mogen zingen…..en ze maakten indruk tijdens de repetities. Aan vrienden en kennissen vertelde ik dat we dit jaar onder het tapijt zouden geschoven worden. Die vijftig kinderen waren gewoon hartveroverend. Te meer dat ze van de kleinste tot de grootste hun teksten van buiten kenden. Vooral hun « Stille Nacht » en « Il est né le divine enfant » waren pareltjes. Na de eerste samenzang, was het onze beurt. Maar onze dirigent, Peter De Waele, had er zin in en dan kun je soms onvoorstelbare dingen beleven !
Na “Gaudete” en “God rest ye merry gentlemen” die we allebei zonder problemen performden, kwam “Lully, Lulla, Lullay” en dat hadden we in de laatste repetitie nogal slapjes gebracht. Onze dirigent vroeg ons hem aandachtig te volgen, en wat tevoren niet werkte, liep nu als een treintje. De piano’s en de forte’s kwamen zo duidelijk uit de verf, het klonk allemaal wonderlijk, zo hadden we het nog nooit gezongen. Het publiek hield van onze voorstelling en beloonde ons met een daverend applaus. Van dan af zongen we als op een wolk en ook “Christ be our Light” en “Hoor de eng’len zingen” werden op klaterend applaus onthaald. Tjonge wie had dat kunnen denken, dat de toeschouwers na de vertoning wederom enthousiast ons kwamen feliciteren stak ons een hart onder de riem. Diezelfde avond bij het nakijken van de e-mails, was er eentje bij van een vriend die helemaal niet kerkgezind is en hij schreef : “ Ik kom juist van het concert en vond het prachtig, het deed aan mijn jeugd denken, sommige liedjes klonken als een belletje in mijn oren, groetjes en prettige kerst”
….daar hoef je niets aan toe te voegen.
Mathieu
